Interview met Siny 31-12

Met z’n allen: Siny, bedankt!

door Bas Treffers
uit clubblad Antenne van VC AAstad, editie januari 2012
 

Het is altijd de vraag óf en op welke manier gebeurtenissen in het grote boek der geschiedenis terecht komen. Dat geldt ook voor de allerlaatste editie van de ERMASPORT Volleyball Classic in de laatste dagen van 2011. Het was in elk geval NIET het toernooi van de Belgen, niet van de spetterende finalewedstrijd of van de tegenvallende Zuid-Europese ploegen. Het was evenmin het toernooi van de prachtige ambiance op de tribune tijdens de meisjesfinale, of van de vele onderscheidingen. Het was ook niet het toernooi van een heuse professionele wedstrijdomroeper, nee, niet van dat alles. Het was vooreerst en vooral Siny Pots’ laatste toernooi………

Drie dagen lang was de IISPA het decor voor de 21ste en finale editie van de ERMASPORT Volleyball Classic. Drie dagen topvolleybal met 6 herenploegen, 4 vrouwenploegen en een finale tussen de meidenschoolteams van SG Canisius uit Almelo en SG Twickel uit Hengelo.
Bij de mannen was er een sterk deelnemersveld met 2 Nederlandse, 2 Belgische en 2 Zuid-Europese ploegen. In de finale stonden de 2 Belgische ploegen tegenover elkaar, VC Euphony Asse-Lennik met de Nederlandse oud-international Marco Klok aan het roer. De Belgen zijn recorddeelnemer in Almelo (ze deden voor de 18de keer mee), maar wisten slecht 1 keer de beker mee naar Brussel te nemen en waren dus gebrand op winst in deze laatste editie van het ERMA Classic. Lennik moest het opnemen tegen Topvolley Antwerpen, dat zich via de herkansingen de finale in knokte: de ploeg eindigde als laatste in de poule, maar won vervolgens de kruis-en de halve finale.

kanonskogel
Lennik begon de wedstrijd voortvarend en kwam op een 2-0 en 22-18 voorsprong in de derde set. Coach Marco Klok gunde op dat moment de fantastische spelverdeler Tim Verschueren (uitgeroepen tot Most Valuable Player van het toernooi) een publiekswissel. Dat pakte voor Lennik ongunstig uit, Topvolley Antwerpen overleefde 2 matchpoints en knokte zich op karakter terug in de wedstrijd. Uiteindelijk wist de Antwerpse ploeg de zwaarbevochten winst met 21-19 in de 5de set te pakken via een ongelooflijke kanonopslag van uitblinker Mads Ditlevsen. Een overwinning die terecht werd beloond met een staande ovatie van het publiek.
Ook bij de vrouwen ging de winst naar een Belgische ploeg, Asterix Kieldrecht, dat in de finale Sliedrecht Sport met 3-1 terug wees. Een titelprolongatie dus voor het sterke Belgische collectief, dat zich onderscheidde door een heel degelijk, af en toe saai maar bijzonder effectief spelletje.

decibellen
De winst in de eindstrijd voor de scholenteams werd een prooi voor het Almelose Canisius. De ploeg met speelsters van Krekkers en Tornado (en 1 meisje van Dynamo) had duidelijk meer lengte en power dan de meiden van het Hengelose Twickelcollege en won verdiend met 3-0. De aanwezigheid van enkele honderden fans zorgde op de tribune voor een fantastische ambiance tijdens de finale, die werd afgewerkt op het hoofdveld met een professioneel team van scheidsrechters en lijnrechters. Niet verwonderlijk dat tijdens deze wedstrijd de meeste decibellen werden geproduceerd van het hele toernooi.

speaker
Nieuw fenomeen in Almelo was een professionele toernooispeaker in de persoon van oud-volleyballer Arno van Solkema. In het dagelijkse leven gymleraar en organisator van ‘events’. Speakers zijn al een tijdje actief bij het beachvolleybal, maar voor dit toernooi werd van Solkema ingehuurd om de wedstrijden van deskundig commentaar te voorzien. Wat mij betreft een aardig experiment, hoewel het nog wel iets smeuïger kan. Pas tijdens de mannenfinale kwam van Solkema goed los, en dan heeft het een toegevoegde waarde (net als de dansgroep Reloaded en de muziek tussendoor). Overigens werkte van Solkema op de laatste dag samen met vaste speaker Irma.

onderscheidingen
Zoals verwacht werd Siny op deze laatste editie van het toernooi meerdere keren toegesproken en onderscheiden. Een verrassing was de benoeming tot ‘lid van verdienste’ van de Nederlandse Volleybal Bond door NeVoBo voorzitter Hans Nieukerke. Jammer was wel dat hij Siny tijdens zijn speech steevast bleef toespreken als Tiny.
Verder nam ook wethouder Jan van Marle het woord, die in zijn praatje aangaf, dat de gemeente Almelo gaat onderzoeken of met het toernooi een ‘doorstart’ kan worden gemaakt.
En dan natuurlijk de geste van het bestuur van Aastad, dat bij monde van voorzitter Wim Olsman zowel Siny als de toernooicommissie uitgebreid bedankte voor hun inzet in de afgelopen jaren. Speciaal voor deze gelegenheid waren oud-voorzitters Fons Poppe en Marcel Jansink ook aanwezig om de dankbetuigingen over te brengen. Siny mocht van Aastad een prachtige sculptuur in ontvangst nemen.
Voor mij was het mooiste gebaar misschien wel het grote spandoek gemaakt door enkele jeugdige Aastadleden waarop te lezen stond: Met z’n allen: Siny bedankt!
Een prachtig gebaar rechtstreeks vanuit het hart.

De ochtend na het toernooi tref ik Siny in de kantine van de IISPA. De speciaal aangelegde vloer wordt door enkele vrijwilligers weer ontmanteld, de linten en posters worden weggehaald, de vlaggen worden naar beneden gehaald, binnen een halve dag is er niets meer dat herinnert aan het toernooi. Ook op deze laatste ochtend is Siny aanwezig om erop toe te zien dat alles goed verloopt.

Tevreden?
“Heel tevreden, het was een prachtig toernooi met een geweldige finale, twee dagen lang volle bak en ik hoewel ik vanmorgen al om 5 uur wakker werd, heb voor het eerst sinds dagen lekker rustig geslapen. Hier voor heb ik de ogen maar weinig dicht gehad. Gistermorgen op de finaledag was ik was om half 6 wakker, en kon niet meer slapen. Ik ben om 7.15 opgestaan, heb de krant gelezen en vervolgens de reserveringen van Vrivo (die kwamen met 38 personen) en Apollo 8 (die kwamen met ruim 30 man) in orde gemaakt, kaartjes om tribuneplaatsen vrij te houden. In de horoscoop van het Algemeen Dagblad stond bij mijn sterrenbeeld Ram het volgende: Je zit niet zo lekker in je vel. Dat komt niet door de omstandigheden, maar door het gevoel van binnen.”

Hoe heb je de laatste dag beleefd?
“Er blijft zoveel te doen op zo’n dag dat je eigenlijk geen tijd hebt om lang stil te staan bij je emoties. Ik hield het natuurlijk niet droog op sommige momenten, maar achteraf viel het nog wel mee. En als het dan te veel wordt dan is het ook nog eens op een moment dat je het niet verwacht, dat was gisteren toen ik een minuut stilte vroeg voor het overlijden van Mario van den Vijver. Je moet er toch niet aan denken, 39 jaar pas en dan gebeurt je dit…….
Vond het wel mooi dat er speciaal gasten waren gekomen voor de laatste editie, zoals oud-scheidsrechters Joep van Iersel en Wim Theunissen die nog steeds in de jury zitten en natuurlijk Wim Hendriksen. De meeste mensen kennen ze niet, maar dat ze speciaal voor mij kwamen deed me heel veel.”

Wat brengt de toekomst?
“Voor de duidelijkheid, de ERMASPORT Volleyball Classic houdt op te bestaan, maar de Stichting Topvolleybal Toernooi Almelo (dat formeel het toernooi organiseert) blijft. We willen in de toekomst topvolleybalwedstrijden (interlands, bekerfinale, Supercup) halen naar de IISPA in Almelo. En dat zal ook wel lukken. Ik zal het toernooi wel missen, maar het leven gaat gewoon door. Zoals Hans Nieukerke al aangaf in zijn woorden, ik zet me al 40 jaar in voor het volleybal. Weet je, je komt in een andere levensfase, waarin andere zaken belangrijker worden. Ik wil meer tijd doorbrengen met de kinderen die allebei in de Randstad wonen. We hebben nu een kleinkind (Vera), die willen we ook graag vaker zien. Het gekke is dat ik na al die jaren nog wel steeds het spelletje zelf mis. De hersens willen nog wel, maar het lichaam helaas niet meer.”

En het geven van trainingen?
“Ook dat mis ik niet zo heel erg. Anton is een paar jaar geleden gestopt nadat hij 37 jaar lang trainer/coach is geweest en we missen het geen van beiden. Hoewel ik van de week weer moest terugdenken aan de tijd dat ik bij Aasstad de meisjes C en mini’s trainde. Dat vond ik een erg leuke tijd. Die jonge grietjes noemden me zelfs Juf. Juf, ga je ook mee op kamp? kreeg ik dan te horen. Wat fluiten betreft wil ik op de reservelijst. Dus vervelen zal ik me zeker niet!

Wethouder Jan van Marle gaf aan dat de gemeente Almelo serieus een doorstart van het toernooi gaat onderzoeken. Hoe kijk jij daar tegen aan?
“Het zal niet gemakkelijk worden. De organisatie op zich is goed te doen, alleen komt er veel meer bij kijken. We hebben in 21 jaar zo’n ongelooflijk netwerk opgebouwd, dat krijg je zo snel niet weer. Daarnaast het zoeken en vinden van sponsoren, het onderhandelen met teams en met hotels over het onderbrengen van spelers, het regelen van vrijwilligers die tijdens het toernooi al het werk doen, ook Aastad zal hier in betrokken moeten worden. Als de gemeente het gaat doen dan zal het budget sowieso omhoog moeten. Kortom, het is niet een kwestie van zet er maar iemand neer. Het moet eigenlijk ook een volleybaldier zijn. En daarnaast zijn er meer kapers op de kust: Apeldoorn overweegt om ook weer een kerstoernooi te gaan houden en rondom Utrecht en in Limburg zijn er ook geïnteresseerde partijen.

Als je terug kijkt op 21 jaar topvolleybaltoernooi in Almelo, wat blijft je bij?
“Dat staat eigenlijk wel een beetje in mijn voorwoord bij het toernooiboekje. Voor mij is het glas bijna nooit half leeg, maar altijd half vol. 21 Ongelooflijke mooie jaren met een schat aan vriendschappen en mooie contacten met mensen. Ik ben een mensenmens en ga altijd voor een teamprestatie. En we zijn met een aantal al bijna net zo lang samen met de toernooicommissie, dat zegt ook wel iets. Samen hebben we het toernooi 21 jaar lang gedragen en daar ben ik heel trots op. Dat samen geldt ook voor mijn vrijwilligerswerk voor de Zonnebloem en voor mijn relatie met de NeVoBo. Ik sta daar op een lijst en ze kunnen altijd een beroep op me doen, of het nou gaat om iets organiseren of om kassawerk tijdens een toernooi, het maakt me niet uit.
Een mooi moment was na afloop van de finale van de scholenwedstrijd. De grootouders van een van de spelende kinderen waren nog nooit in de topsporthal geweest en zaten ergens vooraan de zijkant. Toen ik aan ze vroeg of ze niet liever wat hoger wilden zitten om het beter te zien, kreeg ik te horen dat ze de tribune niet op konden, te slecht ter been. ‘Oh, maar da’s geen probleem, ik neem jullie wel mee naar de VIP tribune.’ En daar hebben ze de hele wedstrijd bekeken. Na afloop kwamen ze op me af en zeiden: ‘hartstikke bedankt, wie hebt het mooi kön’n zeen, dat wann’n mooie plaats’n die ‘ie regelt hebt.’ Mooi is dat toch? Promotie van de sport, daar gaat het ook om.”

Tenslotte het laatste woord – hoe kan het ook anders- aan Siny, die ik had gevraagd om haar laatste indrukken aan het papier toe te vertrouwen:

Het opruimen verliep voortreffelijk, veel vrijwilligers van AAstad en toen natuurlijk nog even een oliebol. De busjes vol naar ons huis (zoeken we de komende dagen uit) en vervolgens afgezet op de adressen. Prachtige boeketten heeft Anton op de vaas gezet, lekker in bad en toen even naar Joop Leidekker. Was altijd fysiotherapeut voor het toernooi, maar kon niet komen. En dan naar Henk en Nellie en kijken hoe lang we het volhouden.
Het is goed zo!
Groet,
Siny