Interview Henk Koers

De was ophangen of bijkletsen?

Zijn snor heeft ‘ie afgeschoren, waardoor hij een stuk jeugdiger oogt. Voor zijn leeftijdheeft hij een opvallend egaal bruine haardos.De markante groeven in zijn gezicht lijken te duiden op een leven dat hem niet altijd welgezind is geweest (zo blijkt uit het gesprek). Dat is eigenlijk in tegenspraak met de luchtigheid, waarmee hij over persoonlijke misère spreekt. Wat zeggen ze ook al weer? Acceptatie is de sleutel tot genezing……..

door Bas Treffers

Het Sportcafé van de Windmolenbroek is deze zaterdagmorgen het decor voor een rustig gesprek met Henk Koers. 11 Uur ’s morgens was voor Henk een voorwaarde, want “straks word ik opgehaald om te gaan zingen in het koor”.

Henk is lid van de toernooicommissie van het jaarlijkse Ermasport Classic, dat de laatste dagen van december traditiegetrouw plaatsvindt. Velen van ons kennen Henk wellicht beter als scheidsrechter, die namens Aastad heel veel wedstrijden op nivo (tot en met 3de divisie) heeft gefloten.

Het is nog lekker rustig, als het bruine kroeginterieur van het sportcafé in het zonlicht baadt. Sylvia heeft net de vloeren geboend en de koffie is lekker vers.

Op rustige toon vertelt Henk zijn verhaal. Hij is 54 jaar, getrouwd met Nellie en ze hebben 2 volwassen kinderen, Loes en Tom. Verder zijn ze de trotse grootouders van 4 kleinkinderen, keurig verdeeld over zoon en dochter. Loes heeft jarenlang gevolleybald, ook bij Aastad en 2de divisie gespeeld bij Krekkers en 1 ste divisie bij Dynamo.  Zoon Tom was altijd voetballer. En Nellie speelt nog altijd, recreatief bij DIOS, een afsplitsing van RAC.

Aan de wilgen
“Ik heb zelf altijd gevoetbald, maar door drukte met werk en gezin moest ik daar mee stoppen. In 1983 hebben we met een aantal mensen (Bert Timmer en Huub Perik) Serve ’83 opgericht, als afsplitsing van de Katers. We hadden 1 herenteam. Het motto was: lekker ballen en aangezien ik kon voetballen was het balgevoel aanwezig, dus volleyballen ging best aardig.Vanwege rugklachten moest ik daar in 1986 helaas mee stoppen.En kort daarna ben ik begonnen met fluiten. Dat heb ik van begin af aan leuk gevonden.Hoewel het een haartje gescheeld had of ik had de fluit aan de wilgen gehangen.Ik zou mijn eerste wedstrijd als 2e scheidsrechter fluiten met Siny (red.: Pots) op de bok, dat was een wedstrijd uit de promotieklasse bij de mannen, Pollux tegen MTSH. Siny belde een uur voor de tijd op, dat ze ziek was en dat ik de wedstrijd als eerste scheidsrechter moest fluiten. Bij MTSH speelden onder anderen Rob Luyrink en ene…..Marco van Dam. Nou dat heb ik geweten, dan krijg je als fluitist wat over je heen. Ik was bijna gestopt, maar heb uiteindelijk doorgezet.”

Herscholing
“Ik ben altijd beroepsschilder geweest, totdat ik in 1986 last kreeg van mijn rug. De diagnose was ziekte van Bechterew (red.: een aandoening waarbij ontsteking van gewrichten in de wervelkolom en het bekken tot pijn en stijfheid kunnen leiden). Schilderen was niet meer te doen, maar ik zou via herscholing aan de slag gaan in sociaal werk. Toen kreeg ik de mededeling dat het medisch niet verantwoord was en werd ik volledig arbeidsongeschikt verklaard. Tja, daar zit je dan. Tegenwoordig proberen ze van alles en nog wat om mensen bij arbeidsongeschiktheid weer aan het werk te krijgen, maar daar was in die jaren geen sprake van.”

Leesvader
“Thuis zitten en niets doen zit niet in mijn karakter, dat wilde ik per se niet. En omdat Nellie indertijd ook werkte (bij een zonweringbedrijf in Nijverdal), ben ik vanaf 1988 huisman geworden. Volgens mij was ik de eerste leesvader van Almelo (in elk geval van OBS de Stapvoorde) hahahaha…..Ik heb echt van alles gedaan op de school van de kinderen en al die jaren het huishouden gerund.

Het heeft wel even geduurd voordat ik eenmaal geaccepteerd had, dat ik niet meer aan de slag kon. Het moment dat het kwartje viel weet ik nog precies, dat was toen we net in onze nieuwe woning waren getrokken. Ik stond in de kamer met de wasmand in de handen om buiten op te hangen, hoorde boven de bouwvakkers aan het werk en stond te twijfelen……de was ophangen?…..of bijkletsen met de jongens…….Het werd het eerste en toen was de knop om.”

Hoogslaper
“In 1992 ben ik voor het eerst betrokken bij het internationale volleybaltoernooi. Ben net als veel anderen begonnen als gastgezin (red.: in de beginperiode werden de spelers ondergebracht bij gastgezinnen om de kosten te besparen) en als chauffeur van het busje waarmee de ploegen werden vervoerd. Ik kan me nog een hele lange middenman van Nesselande of Capelle herinneren, die bij ons in de hoogslaper de nacht moest doorbrengen, dat was lachen. In 2001 ben ik samen met Jeanet Westra officieel tot de toernooicommissie toegetreden en dat doe ik nog steeds. Toen is het toernooi ook geprofessionaliseerd en zijn we begonnen de teams in hotels onder te brengen in plaats van bij gastgezinnen.

Mijn verantwoordelijkheid is de kassa en de logistiek. Dat betekent het overleg met de sporthal en de gemeente over de velden, de hekken, de steigers, het parkeren, het strooien bij gladheid etc.”

Gemoedelijkheid
“Tja, waarom ben ik er al zo lang bij ben? Ik denk vanwege de enorme betrokkenheid van de organisatie. Siny natuurlijk voorop, maar elk lid van de toernooicommissie is enorm betrokken. En het feit dat je met minimale middelen het maximale er uit haalt.

Ik moet wel zeggen dat het nu met de IISPA een stuk zakelijker en misschien ook wel killer is geworden. De gemoedelijkheid van de Windmolenbroek is een beetje weg. De IISPA is een prachtige hal, maar de huur ligt wel een stuk hoger, terwijl er minder sponsoren zijn

En hoe je het ook wendt of keert, het toernooi drijft min of meer op Siny, op haar fanatisme en gedrevenheid. Zonder haar was er allang geen toernooi meer. Siny cijfert zichzelf weg voor het hogere doel, dat weten heel veel mensen niet. Ze is bv. niet te beroerd om lootjes te verkopen en ze doet ook fantastisch werk voor de Zonnebloem.”

Heb je haar om die reden vorig jaar voorgedragen voor een lintje?
“Ja, absoluut. Het is nogal een gedoe, om iemand voor een lintje voor te dragen, maar het is vorig jaar gelukt en Siny heeft het ook méér dan verdiend.”(red.: Siny Pots ontving tijdens het toernooi vorig jaar de Koninklijke onderscheiding Ridder in de Orde van Oranje Nassau uit handen van burgemeester Hermans van Almelo).

Volksliederen
“In de afgelopen 20 jaar waren er vele hoogtepunten. Onder meer de logeerpartijen van spelers bij ons thuis in de beginjaren, maar als ik iets moet kiezen dan is het de manneninterland Nederland – Rusland in 2004 of 2005, daar wil ik van af zijn. We hadden knetterhard gewerkt om het voor elkaar te krijgen en als je dan eindelijk de volksliederen hoort en de uitverkochte tribunes ziet, dan voel je je raar hoor…..dan gaat er wat door je heen!

En wat het mij persoonlijk brengt zijn vooral warme contacten over de hele volleybalwereld. Door die contacten zijn we 3 jaar geleden naar het EK en een jaar later naar het WK in Rome geweest. En verder hebben we als toernooicommissie een goede band opgebouwd met de mensen van Lennik (red.: veelvuldig Belgische deelnemer). Die hebben we de afgelopen jaren geregeld bezocht.”

Kasverschil
Komend toernooi kunnen we Henk weer strak in het pak zien rondlopen bij de kassa van het ERMASport Volleyball Classic in de IISPA.“ Het is elk jaar weer een sport om te zorgen dat de kas klopt en ik ben er trots op dat we nooit een kasverschil hebben gehad van meer dan € 50,00.En dat doe je toch maar weer mooi met elkaar.Voorlopig blijf ik ook betrokken bij het toernooi, zolang dat bestaat, blijf ik helpen…….

Maar het allermooiste moment blijft voor mij oudejaarsavond, 31 december. Siny en Anton Pots komen dan om een uur of 5 ’s middags gezellig bij ons thuis een glas drinken en dan mijmeren we over het afgelopen toernooi, wat heeft het ons dit jaar gebracht? Een prachtig moment van bezinning……..”

Dit gezegd hebbende stelt Henk dat het de hoogste tijd is, want hij moet straks nog zingen in het Shantykoor de Oostvaarders, dat doet hij overigens samen met Anton Pots.