1 Januari 2011

Terecht lintje voor ‘onze’ Siny

Vlekkeloos toernooi in de IISPA

Door Bas Treffers

Een droomfinale, een verdubbeling van het aantal toeschouwers, een vlekkeloos debuut in de nieuwe Almelose topsporthal en last but not least, een Koninklijke onderscheiding uit handen van de eerste burger van Almelo, mevrouw Jon Hermans.
Kortom, de 20ste editie van het internationale volleybaltoernooi zal in de toekomst dierbare herinneringen opleveren voor toernooidirecteur Siny Pots.

Siny, onze Siny, wat glunderde ze tijdens de toespraak van mevrouw Hermans, handen voor de ogen, rooie wangen kreeg ze er van toen ze de onderscheiding kreeg opgespeld. Vlak na de huldiging toen de plicht al weer riep en Siny rond ging met de hoed voor het goede doel (Stichting Equator Medicare, zie equatormedicare.nl) dompelde ze zich onder in de felicitaties van de mensen op de tribunes, ook weer typisch Siny. Meteen weer onder de mensen, tussen het publiek, háár publiek, in plaats van zich te laten fêteren in de VIP Skyboxen bovenin de hal.

Korfbal
Zoals gezegd, deze 20ste editie van het toernooi leverde een aantal memorabele momenten op. Allereerst was daar de enorme publieke belangstelling. Tijdens de finale waren alle zitplaatsen bezet, toch goed voor bijna 1400 toeschouwers. Tel daar een honderd bij op in de VIP boxen en je komt tot dit recordaantal. Maar niet alleen de finaledag, ook de eerste 2 dagen liep de hal behoorlijk vol.
En dan te bedenken, dat de publieke belangstelling tijdens het EK Korfbal van enige weken geleden bar weinig mensen naar de IISPA lokte. 
 
Zwaluwen
Ik ben redelijk thuis in volleybalminnend Twente, maar zag ook veel gezichten die me niet bekend voorkwamen. Ik denk dat veel Almeloërs dit toernooi aangrepen om een kijkje te nemen in de nieuwe hal. Daarnaast veel oude bekenden en toch wel weer tout volleybalminnend Nederland. Van grootheden als Ron Zwerver en Guido Görtzen tot regionale coryfeeën als Cees Jansen en Siegfried Martina. En hele oude bekenden uit de Zwaluwentijd: Henk Brouwer en Egbert Jan Karsten. De jongeren onder ons kennen ze niet, maar deze namen zal de routiniers in ons midden bekend in de oren klinken. Maar ook van recenter datum: Siny en Edward van het Sportcafé en Bennie en Tjarda natuurlijk.
Het vele publiek smaakt naar meer en belooft veel goeds voor de komende jaren. Het zaalvolleybal zit toch al een beetje in het slop en dan is zo’n toernooi met topvolleybal het best denkbare PR-instrument.

Prestigeobject
Dan de hal zelf, door velen omschreven als een veel te duur prestigeobject van de gemeente Almelo. De bouw liep enorme vertraging op, de kosten rezen de pan uit. Persoonlijk vind ik dat de hal een toegevoegde waarde kan hebben voor het sportklimaat in Almelo en omstreken, er kunnen internationale indoorsportwedstrijden worden gehouden en eerlijk is eerlijk, ik vind hem niet lelijk. Het geel springt je wel heel erg in de ogen, de grote trap is niet geheel ongevaarlijk en de afwerking kan hier en daar absoluut beter, maar dat heeft ook weer met tijdsdruk te maken. De topsporthal is fraai en met de tribunes kort om het hoofdveld geeft het toch een gemoedelijke indruk en sfeer. Ik heb ook nog even gekeken in de breedtesporthal, die is gigantisch, een volleybalveld verzuipt er in en op de vloer ligt een wirwar aan lijnen. Die hal vind ik ook veel minder sfeervol.
Door het vele glas oogt de hal lekker licht en open, persoonlijk vind ik dat heel prettig. Ook het sportcafé (de kantine zullen we maar zeggen) vind ik prettig om te zitten. Als je binnenkomt, is er een ruime balie. Ik heb tijdens het toernooi kassadienst mogen draaien en de entree is stijlvol. Een nadeel, het tocht er als de ziekte. We waren gedwongen onze jassen aan te houden, want anders had ik nu waarschijnlijk rondgelopen met een fikse griep of stijve nek. De das en nekwarmer die alle vrijwilligers van Aastad als kerstcadeau kregen uitgereikt, kwam meteen goed van pas.

Familie
Het toernooi kende voor de organisatie een perfect verloop. Een finale tussen een Nederlandse ploeg, Rivium Rotterdam en een Europese topper, SL Benfica uit Portugal. De wedstrijd kende een hoog nivo tot en met de 3de set. Die wonnen de Portugezen nipt, met 32-30, nadat Rivium de vele kansen die ze kreeg om de set naar zich toe te halen, niet benutte. Daarna was de wedstrijd gelopen. Maar de Rotterdammers, die ik een week eerder in dezelfde hal in een matige competitiewedstrijd had zien winnen van Webton, konden met opgeheven hoofd het toernooi verlaten. Wat een fris en frivool volleybal, wat een geweldige spelverdeler (Roland Rademaker), wat een spectaculaire passer/loper (Edson Felicissimo), wat een talentvolle middenman (Michael Parkinson, pas 19 jaar) én de tot beste aanvaller van het toernooi uitgeroepen Robin Overbeeke. Ik zat op de tribune in de buurt van de zus, de vader en de vriendin van Overbeeke, die terecht zaten te glunderen om het spel van hun broer/zoon/vriend. Het zou me niet verbazen als Rivium straks meedoet voor het landskampioenschap.
Over ontmoetingen op de tribune gesproken: bij het begin van de finale kon ik met veel pijn en moeite een plaatsje bemachtigen op de tribune, bleek de naast mij zittende man de ex-bondscoach te zijn van het Portugese nationale team. In eerdere edities was hij bij het toernooi betrokken als clubcoach (eerste Portugese coach met Esmoriz tien jaar geleden) en hij kwam nu wat spelers scouten van Benfica. Hij was hier nu met zijn gezin op uitnodiging van Siny.

Ridder
Bijzonder was het moment waarop burgemeester Jon Hermans vlak voor de herenfinale het woord nam. Ze roemde Siny’s inzet voor het toernooi, al meer dan 20 jaar lang en daarnaast memoreerde ze haar bijdrage aan vrijwilligerswerk (ondermeer voor de Zonnebloem), één van de belangrijkste redenen om iemand voor een lintje voor te dragen. Siny werd officieel benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau ‘wegens bijzondere verdiensten jegens de samenleving’. Zichtbaar verrast en ontroerd hoorde ze de woorden van mevrouw Hermans aan. 

Speldje
Twee dagen na het toernooi is Siny nog steeds erg onder de indruk van de onderscheiding. ”Het was een absolute verrassing. Eén keer kreeg ik het vermoeden dat er iets ging gebeuren, er zouden namelijk heel veel mensen van de Nevobo aanwezig zijn, meer dan in andere jaren. Ik dacht aan een speldje van de bond voor 20 jaar toernooidirecteur of zo, maar dit is natuurlijk helemaal prachtig. En dat te midden van familie, vrienden en volleyballers. Zelfs mijn zus was over gekomen uit Amsterdam. Alleen Tom was er niet bij, lag na een blindedarmoperatie in het ziekenhuis. Een uur na de uitreiking had hij het filmpje van You Tube al, dus daar was ook voor gezorgd. En dan die mooie woorden van de burgemeester, ongelooflijk.”

Wat is je indruk, de eerste keer in de IISPA?
Siny: “Top, het nivo van de herenwedstrijden ligt een stuk hoger, door het verhoogde plafond zijn de verdedigende acties en de rally’s langer. De faciliteiten in de hal zijn uitstekend. De Windmolenbroek had zijn charmes, maar dit is voor de uitstraling en de groei van het toernooi een mooie stap voorwaarts.”

En voor het eerst een vrouwentoernooi….
Siny: “Dat is me goed bevallen, de eerste wedstrijd van Pollux was dramatisch, maar de finale was zeer goed (het Belgische Asterix Kieldrecht won in 5 sets van VT Aurubis Hamburg) en de wedstrijd om de 3e/4e plaats ook. Die werd gespeeld in de breedtesporthal en trok ook zo’n 200 toeschouwers.
Sowieso schat ik dat we twee keer zoveel bezoekers hadden als vorig jaar. We hadden natuurlijk (vanwege de 20ste editie) veel mensen uitgenodigd (alle Almelose (volleybal) verenigingen, voormalige gastgezinnen, voormalige scheidsrechters), maar er waren ook veel mensen die een kijkje aan het toernooi koppelden aan een blik in de nieuwe hal.
De dubbele jongensinterland is ook goed bevallen, zeker de 2de wedstrijd in de topsporthal. De Nederlandse jongens speelden erg goed, vond ook de coach Ron Zwerver. Het was even afwachten in zo’n grote hal met zoveel mensen, maar ze hebben het uitstekend gedaan.”

En de toekomst?
Siny: “Volgend jaar natuurlijk weer een toernooi. Het mannentoernooi blijft de basis. Wellicht weer een vrouwentoernooi. Maar eigenlijk hoop ik stiekem op het Nederlandse vrouwenteam o.l.v. Avital Selinger, dat zich tegen die tijd aan het voorbereiden is voor internationale plaatsingstoernooien. Ik heb nog altijd de toezegging van Avital dat hij op volle sterkte wil komen, mits het past in het schema en als er een aansprekende tegenstander is.“

Wat er verder nog te melden valt…….
Siny had op de finaledag ’s morgens een enorme vermoeidheidsdip, waardoor ze in de kappersstoel bijna in slaap viel.
De collecte voor het goede doel leverde dit jaar een mooi bedrag op waarmee Dick Jungst met zijn Stichting Equator Medicare veel goed werk kan verrichten in Kenia. De opbrengst is voor een kinderzaal in het ziekenhuisje.

Volleybalvereniging VRIVO kwam langs met maar liefst 48 voornamelijk jeugdleden en zette tijdens de finale elke keer enthousiast de wave in.
Tijdens de finale waren er een paar nieuwigheidjes: Voor het eerst zette een levensecht dweilorkest de zaal muzikaal op stelten. In hun enthousiasme hielden ze zich niet aan de lengte van de time-out, maar speelden rustig verder toen er was gefloten en er weer werd gevolleybald. Dat had ook wel wat!
En tussen de sets door werd het publiek verrast met een optreden van de Nederlandse Kampioen Cheerleaders. Vijf welgevormde dames, die synchroon prachtige passen en dansjes uitvoerden op muziek. Voor herhaling vatbaar!
Ondanks de ingetreden gladheid als gevolg van ijzel, is iedereen na afloop van de finale toch veilig en zonder kleerscheuren thuis gekomen, zo verzekerde Siny mij.

Al met al: een zeer geslaagde 20ste editie van het ERMASPORT Volleyball Classic in de IISPA.
Op naar volgend jaar!