Interview Bas Treffers met Siny Pots 31-12-2009

 

Ze is van het ontmoeten
…..en niet van het zien……

Het zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar ik heb een hekel aan nieuwbouwwijken. Nou is de Schelfhorst in Almelo niet bepaald nieuwbouw (jaren 80) maar het heeft wel die typische kenmerken: het stikt er van de hofjes, rondlopende straten die nergens lijken te beginnen of eindigen en onverwachte zijstraten die voor je gevoel altijd de verkeerde kant opgaan. Je kunt er gemakkelijk in verdwalen, ik kan er NOOIT de weg vinden.
Het kostte mij dan ook moeite om op tijd op mijn afspraak met Siny Pots te komen, omdat ik het adres niet kon vinden. En het was al zo’n ….zucht….dag, deze 31ste december 2009.

Op de buitendeur van Huize Pots aan de Klencke hangt een briefje: ‘Bas, als we boven de bel niet horen, draai aan de knop en je kunt naar binnen’.
’t Is er rustig, geen drukke bedoening met veel mensen, familie of gezelligheid, maar rust en nog eens rust, bijna een serene stilte, mede veroorzaakt door het verstilde sneeuwlandschap buiten. Siny en Anton Pots genieten gewoon van een rustige middag na de hectiek van de afgelopen dagen en weken. Even afkicken van de ERMASPORT Volleyball Classic, za’k maar zeggen.

Top-2000
Siny laat me de werkkamer zien, het ‘kantoor’ van de toernooidirecteur. Een uitbouw aan de achterkant van het huis, buro, computer, planken met boeken en spul. Over de leren fauteuil hangen 2 shirts, van toernooiwinnaar Unicaja Almeria en runner-up Volley Amriswil uit Zwitserland. Onder de klanken van Guns ’n Roses’ ‘sweet child of mine’ (hoog in de Top-2000) nestelen we ons op de bank. De bedoeling was een interview met Siny, maar echtgenoot Anton komt er ook zitten en het wordt al snel een dubbelinterview. Niet alleen in de echt, maar ook in het volleybal onlosmakelijk met elkaar verbonden!

Hoe ziet ‘the day after’ er uit?
Siny: “Dingetjes afronden, financiën en rekeningen verwerken, bedankbrieven opstellen en versturen, bellen of alle ploegen veilig zijn aangekomen. De laatste ploegen zijn namelijk vannacht naar huis gevlogen, zodat ze op Oudejaarsdag op tijd thuis kunnen zijn.”

Is het toernooi naar tevredenheid verlopen?
Anton: “het zat dit jaar organisatorisch hartstikke goed in elkaar. Wat dat betreft was het een van de betere edities.”
Hoewel, Siny vertelt, dat deze editie haar iets overkomen is, wat ze nooit eerder heeft meegemaakt: ze heeft zich verslapen. Op de tweede toernooidag was ze ’s morgens weer in slaap gevallen en daardoor te laat in de hal. “Daar werd ik na de finale gisteren nog even fijntjes op gewezen, want behalve een grote bos bloemen kreeg ik een ouderwetse wekker kado.” Inderdaad, aan de muur hangt een grote klok in de vorm van een wekker.

Anton: “de publieke belangstelling viel -behalve tijdens de finaledag- wat tegen, daarin moeten we eerlijk zijn. Ik denk dat het weer daar een rol in speelde en…de geringe belangstelling van de media. Met name RTV Oost heeft het laten afweten. Maar ook de Twentse Courant Tubantia deed minder dan vorige jaren. Zo was er dit jaar géén kortingsbon in de krant. Dat soort publiciteit heb je gewoon nodig om je toeschouwersaantallen te halen.”

 Het was dit jaar de 19de editie van het toernooi. Hoe is het ooit begonnen?
Siny: “Het toernooi is eigenlijk de opvolger van het voormalige Zwaluwentoernooi. In 1993 overleed de toenmalige animator, Jan Schovers en ik werd benaderd om een rol te spelen in de organisatie. Dat was met roemruchte Zwaluwenleden als Marja Hammink, Erna Achterkamp en Fred de Jong. En daar ben ik in gestapt onder de voorwaarde, dat ik het op míjn manier kon aanpakken. Ik wilde met het toernooi een stap maken, groter worden. En in de basis is het nog steeds zo.”

Wat is je drijfveer?
Siny: “het is eigenlijk uit de hand gelopen, op een gegeven moment is er geen weg terug.”
Anton: “we houden allebei van organiseren.”
Siny: “je doet hele leuke contacten op, je maakt vrienden, ook in het buitenland, je ziet nog eens mensen, je bouwt een heel netwerk op. In het begin hadden we een toptoernooi, maar geen geld, spelers brachten we onder in gastgezinnen.”
Anton: “in Dedemsvaart was indertijd ook een kersttoernooi. Daar kenden we ook wat mensen van en toen ik een keer vertelde wat ons toernooibudget was (15-duizend gulden), begonnen ze te lachen, dat was ongeveer hun budget per team!”
Siny: “dat is ook altijd een deel van de charme van ons toernooi geweest, geen luxe hotels maar gastgezinnen, buitenlandse ploegen vonden dat schitterend!”

Jullie doen dit allemaal op vrijwillige basis, dwz je verdient er geen cent aan en tóch steken jullie enorm veel energie in het toernooi. Waar komt dat toch vandaan?
Anton: “we houden er inderdaad niks aan over, onze onkosten worden vergoed en alle winst (als die er is) gaat terug naar de stichting. Er is met andere woorden voor ons geen financieel gewin. Tja, waarom doen we dit? Ik denk ook een stukje eigenwaarde, dat je iets voorstelt, dat je geen grijze muis bent. In de volleybalwereld kennen ze ons wel.”
Siny: “in de eerste plaats natuurlijk de liefde voor de sport en de promotie voor het volleybal in de regio, maar ook wel daarbuiten. En vanwege de internationale contacten. Wij houden enorm veel van reizen en bezoeken vaak buitenlandse vrienden die we hebben leren kennen tijdens het toernooi. Geweldig vind ik dat. Onze vakanties brengen we heel vaak bij volleybalvrienden door.”
Anton: “Siny is ook niet van het dingen zien in de vakantie, maar van het ontmoeten van andere mensen. Na één of twee musea wordt ze al zenuwachtig en moet ze weer mensen zien.”
Siny: “ik heb afgelopen jaar meegeholpen aan het jeugd EK in Rotterdam, als vrijwilliger, Dat vind ik gewoon leuk, ik wilde wel helpen met de kaartverkoop etc. hoewel de organisatie tegen me zei, dat ik als toernooidirecteur ‘overgekwalificeerd’ ben voor dat werk. Uiteindelijk werd het: helpen begeleiden van scheidsrechters en lijnrechters en de planning van de lijnrechters voor alle wedstrijden. Maar ik vind het gewoon leuk om te doen!”
Anton: “Siny is een echt organisatietalent, het organiseren zit in haar bloed. Of het nu om volleybal gaat of wat anders, dat maakt niet zo veel uit. Om terug te komen op de energie die we in het toernooi steken: ik schat dat Siny al met al een halve baan kwijt is aan het toernooi, om maar aan te geven hoeveel tijd het kost. De kern van de organisatie wordt gevormd door Henk Koers, Siny en ik. Met Jeanet (Westra) en Jenny (Korenromp) vormen we de toernooicommissie. En tijdens het toernooi zijn in totaal een kleine honderd vrijwilligers actief.”

Volgend jaar de 20ste editie, en dan wél in de nieuwe Internationale Indoor Sport Accommodatie Almelo, kort IISPA-Almelo. Wat gaat er veranderen?
Siny: “De nieuwe hal biedt natuurlijk meer mogelijkheden. We hoeven geen tribunes op te bouwen en er zijn 2 grote zalen die aan de internationale normen voldoen. Ik zit te denken aan een vrouwentoernooi naast het mannentoernooi, het liefst in een 6 – 4 verdeling (6 mannenteams en 4 vrouwenteams), óf het mannentoernooi met een vrouweninterland. Avital Selinger (bondscoach Nederlandse Vrouwen) heeft toegezegd nog een keer te komen met Oranje, onder de voorwaarde van een volwaardige tegenstander. De vorige keer trok dat toch wel een paar honderd toeschouwers extra. Verder zal het toernooi moeten groeien qua budget. Volgend jaar is ERMASPORT (weer) de hoofdsponsor, maar er moeten nog altijd nieuwe sponsoren bij.”
Anton: “sporthal de Windmolenbroek heeft met al zijn beperkingen (ruimte, geringe hoogte) wel een bepaalde intimiteit, knusheid, die we in de IISPA nog terug moeten zien te krijgen. Dat wordt denk ik ook de uitdaging met de nieuwe hal: hoe kunnen we de gezelligheid houden die we in de Windmolenbroek altijd hebben gehad.”

Heb je nog een ideaalplaatje in je hoofd zitten?
Siny: “als er een vrouwentoernooi bij komt, dat zou ik toch wel héél mooi vinden. Groeien maar tegelijk de sfeer en intimiteit houden van de Windmolenbroek, daar streven we naar.
Tekenend voor die sfeer is dat de coaches van zowel de Portugezen áls de Spanjaarden áls de Zwitsers na afloop van het toernooi alle nog aanwezige vrijwilligers persoonlijk de hand hebben geschud en hebben bedankt voor de gastvrijheid. Dat is toch een prachtig en veelzeggend gebaar?”

Bas Treffers, 31-12-2009